Taboa Comparativa

enero 26, 2010 de 7:54 pm | Publicado en 2ª trimestre, Taboa comparativa | Deja un comentario
NOTAS DEFINITORIAS DAS CONSTITUCIÓNS ESPAÑOLAS DO ss.XIX e XX
CONSTITUCIÓN SUXETO DA SOBERANÍA CARÁCTER IDEOLOXICA RELACIÓN ENTRE PODERES CARÁCTER DA REFORMA AUTOR MATERIAL VIXENCIA
Constitución de 19.3.1812 Nación Progresista Separación de poderes Superríxida Cortes constituíntes 5 ou 6 anos, non seguidos
Estatuto Real de 10.4.1834 Rei Conservador Non hai separación de poderes Flexible Rei mediante Decreto real 3 anos
Constitución de 18.6.1837 Nación Progresista Colaboración de poderes Flexible Cortes constituíntes 8 anos
Constitución de 23.3.1845 Rei e Cortes Conservador Non hai separación de poderes Flexible Reforma Cosntitución de 1837 24 anos
Constitución de 1.6.1869 Nación Progresista Separación de poderes Ríxida Cortes constituíntes 4 anos
Constitución de 30.6.1876 Rei e Cortes Conservador Non recoñece a separación de poderes Flexible Cortes constituíntes 47 anos
Constitución de 9.12.1931 Nación Progresista Colaboración de poderes Ríxida Cortes constituíntes 8 ano
Leis Fundamentais (1936-67) Xeneral Franco Conservador Unidade de poderes Superríxida Cortes orgánicas de partido único 37 anos
Constitución de 27.1.1978 Nación Progresista Colaboración de poderes Ríxida Cortes constituíntes Vixente
 
Anuncios

Septimo test; ESPAÑA LIBERAL

enero 12, 2010 de 9:27 am | Publicado en 2ª trimestre, tests con resumes | Deja un comentario

A FIN DO ANTIGO REXIME.

O reinado de Carlos IV.

1.- Durante o reinado de Carlos IV e trala paz coa Francia revolucionaria renovouse a tradicional alianza franco española dos Borbóns coñecida historiograficamente como : 1) Pactos de familia; 2) Entente Cordial; 3) Alianza dos Pirineos.

2.- A política exterior española de sometemento aos intereses de Napoleón (belixerancia con Gran Bretaña e os seus aliados) foi causa da ruina da flota de guerra (Trafalgar, 1805) e do malestar pola política do Goberno, personificado en :1) Floridablanca; 2) Aranda; 3) Godoy.

3.- O Motín de Aranjuez (1808) e abdicación de Carlos IV en pro de Fernando VII foi a ocasión aproveitada por Napoleón para invadir o territorio español e poñer no trono ao seu irmán como Xosé I. Impedirono, asumindo revolucionariamente a soberanía nacional cun levantamento armado, os que sendo súbditos pasaron a ser: 1) patriotas; 2) nacionalistas; 3) cidadáns.

A guerra de Independencia.

4.- A transcendencia da batalla de Bailén (1808) foi meramente simbólica e propagandística, como determinante o apoio do exército inglés e dos portugueses. A desaparición tralas campañas de 1809 e 1810 do exército regular español deu lugar a aparición : 1) do terrorismo; 2) da resistencia; 3) da guerrilla.

As Cortes de Cádiz.

5.- A ofensiva de Napoleón obrigou a disolver a Xunta Suprerma Central que coordinaba as Xuntas de defensa, mais antes de facelo convocou Cortes constituintes, inaguradas en 1910 na cidade de Cádiz. Entre a súa producción lexislativa salienta a abolición do Antigo Réxime, é dicir, a supresión: 1) da servidume; 2) das corporacións gremiais; 3) as dous son correctas.

6.- A Constitución liberal de 1812, a Constitución da Pepa, é a culminación da obra lexisladora das Cortes de Cádiz. O seu carácter liberal é polo tanto anti-absolutista manifestase no recoñecemento dos principios da soberanía nacional e da: 1) colaboración dos poderes; 2) separación de poderes; 3) concentración dos poderes.

O REINADO DE FERNANDO VII.

A restauración do absolutismo e o Trienio Liberal (1813-23).

7.- O regreso de Fernando VII, ”O Desexado” o foi tamén da restauración do absolutismo, inicialmente sen resistencias; sen embargo, a incapacidade das antigas institucións na solución dos problemas favorecerá os pronunciamentos militares que se suceden ao largo do Sexenio absolutista ata o triunfo de Riego en 1820, inagurando: 1) Un trienio liberal; 2) unha dictadura militar; 3) un cambio dinástico.

A década Ominosa (1823-33).

8.- Durante a denominada “Década Ominosa” (1823-1833) Fernando VII, que non tiña unha opinión antiliberal definida fora do rexeitamento do anticlericalismo, atopou sectarismos no campo absolutista, aglutinados arredor do seu irmán Carlos Isidro. Para asegura-la Coroa a súa filla Fernando VII aboliu a : 1) Pragmática Sanción; 2) Lei Sálica; 3) Lei de Sucesión.

A emancipación da América española.

9.- As causas da emancipación de América son diversas: a difusión do pensamento ilustrado, a independencia das colonias inglesas, o ideal dunha independencia económica, e a escaseza das tropas españolas no territorio americano (cfr., pronunciamento de Riego). A rebelión tivo dous focos principais de gran peso crioulo: 1) as Capitanías de Chile e Guatemala; 2) os virreinatos de Río da Prata e de Nova Granada; 3) os virreinatos de Perú e de Nova España.

O REINADO DE ISABEL II.

Moderados e progresistas.

10.- Isabel II subiu ao trono en 1833, baixo a rexencia da súa nai Mª Cristina, co apoio dos moderados, burgueses e nobles contrarios á participación política das clases populares. A alianza da Coroa cos moderados reflectiuse no Estatuto Real de 1834 (prerrogativas reais e sufraxio moi restrinxido), lei fundamental do Estado con rango de: 1) Constitución; 2) Carta Outorgada; 3) Decreto lei.

Os progresistas no poder.

11.- Os progresistas eran liberais (sectores urbanos) partidarios da modernización social e económica. En 1835 chegou ao poder Mendizábal, quen puxo en marcha unha desamortización (expropiación e poxa de bens) que completarían (20 anos despois) Espartero e Madoz. O seu éxito foi parcial. Entre os obxetivos:1) salda-las débedas da Coroa (cfr., guerra carlista) e investir na modernización do país; 2) reduci-lo poder da Igrexa e crear unha clientela política liberal no rural; 3) as dous son correctas.

A guerra carlista.

Os moderados no poder.

12.- Coa maioría de idade de Isabel II (1843-1868) o liberalismo moderado afianzouse gracias á Constitución de 1845 (prerrogativas reais e sufraxio censitario). Xunto ao grupo social hexemónico da burguesía, o máis numeroso seguiu a ser: 1) o proletariado; 2) o campesiñado; 3) a clase media.

O SEXENIO REVOLUCIONARIO.

A Revolución Gloriosa.

13.-Cara a 1860 o sistema político moderado non era capaz de soluciona-los problemas da sociedade española. Xunto ao liberalismo progresista, apareceron novas ideas arredor do sufraxio universal. Seguindo a tradición intervencionista na política o exército (Serrano, Prim) iniciou un levantamento que forzou a Isabel II ao exilio e que é coñecido como a Revolución: 1) Gloriosa; 2) Septembrina;3) das dous maneiras.

A Monarquía de Amadeo I.

14.- Ainda que os sublevados de 1868 o eran de distintas tendencias políticas só os progresistas formaron parte do Goberno provisional que convocou Cortes constituintes. A Constitución de 1869 (sufraxio universal masculino e responsabilidade dos ministros ante as Cortes) adoptaba a forma monárquica e como nova dinastía optouse pola Casa de:1) Braganza; 2) Savoia;3) Hollenzollern.

A Primeira República.

15.- A Monarquía de Amadeo I de Savoia tivo que lidiar cunha nova guerra carlista, coa emancipación de Cuba e cos enfrontamentos partidarios. Neste contexto, incapaz de tomar partido na primacía do poder civil sobre o militar abdicou en 1873. As Cortes (con pouca representación republicana) en sesión extraordinaria proclamaron a República, que tivo entre os seus Presidentes a:1) Figueras e Pi i Margall; 2) Salmerón e Castelar; 3) aos catro.

16.- O republicanismo herdaba dos progresistas a modernización económica e social, do socialismo a preocupación social e do anarquismo a liberdade do individuo fronte ao Estado. Pola súa parte os republicanos federalistas defendían o goberno autónomo dos territorios e a libre vontade de federarse para formar o Estado. A esperiencia republicana coa vixencia dun ano rematou cunha:1) revolución cantonal; 2) un asalto ás Cortes; 3) cun golpe de Estado.

A RESTAURACIÓN.

A estabilidade política.

17.- A Restauración (borbónica) .iniciouse en 1874 coa sublevación en Sagunto de Martínez Campos, quen proclamou a Alfonso XII como rei. O sistema político ideado por Antonio Cánovas fundamentouse na Constitución de 1876 (soberanía compartida rei e Cortes). A novidade dunha alternativa pacífica no goberno estaba garantida polo bipartidismo conservador /liberal. Xunto a Cánovas salienta o liderazgo de: 1) Sagasta; 2) Canalejas; 3) Romanones.

O desenvolvemento dos nacionalismos.

18.- O nacionalismo catalán e vasco na procura da súa identidade cultural e lingüística apoiouse nunha burguesía que reinvindicaba proteccionismo para a súa industria. Outras rexións con desenvolvemento nacionalista foron: 1) Galicia e Valencia; 2) Andalucía e Murcia; 3) Navarra.

A crise da Restauración.

19.- Entre a morte de Alfonso XII e a maioría de idade de Alfonso XIII a raiña Mª Cristina exerceu a rexencia (1885-1902). Unha reforma electoral incluiu o sufraxio universal masculino, mais o descontento social aumentou o temor gubernamental de que as reformas derivaran en revolución. Entre os intelectuais rexeneracionistas destaca: 1) Joaquín Costa; 2) Silvela; 3)Moret.

A política exterior.

20.- A guerra de Cuba (liberdade de comercio para os productos coloniais) incentivada polos EEUU desde 1895 amosou que España vivía nunha profunda crise. Coa entrada na guerra de Norteamérica (afundimento do Maine) en 1898, España terminará por recoñecer (Paz de París).A independencia de Cuba e Filipinas e a tutela norteamericana de: 1) Panamá; 2) Porto Rico; 3) Guantánamo.

resumo

A FIN DO ANTIGO REXIME.

O reinado de Carlos IV.

Durante o reinado de Carlos IV e trala paz coa Francia revolucionaria renovouse a tradicional alianza franco española dos Borbóns coñecida historiograficamente como Pactos de familia. A política exterior española de sometemento aos intereses de Napoleón (belixerancia con Gran Bretaña e os seus aliados) foi causa da ruina da flota de guerra (Trafalgar, 1805) e do malestar pola política do Goberno, personificado en Godoy. O Motín de Aranxúez (1808) e abdicación de Carlos IV en pro de Fernando VII foron así a ocasión aproveitada por Napoleón para invadir o territorio español e poñer no trono ao seu irmán como Xosé I; sen embargo, tal intervencion dos Bonaparte impedirano, asumindo revolucionariamente a soberanía nacional cun levantamento armado, os que sendo súbditos pasaron a ser patriotas.

A guerra de Independencia e as Cortes de Cádiz

A transcendencia da batalla de Bailén (1808) foi meramente simbólica e propagandística, como determinante para o seu desenlace o apoio do exército inglés e dos portugueses. Paralelamente á desaparición tralas campañas de 1809 e 1810 do exército regular español, que deu lugar a aparición da guerrilla, a ofensiva de Napoleón obrigou a disolver a Xunta Suprerma Central que coordinaba as Xuntas locais de defensa en pro dun Consello de Rexencia, que antes de facelo o propio convocou Cortes constituintes, inaguradas en 1910 na cidade de Cádiz. Entre a súa producción lexislativa salienta a abolición do Antigo Réxime, é dicir, a supresión: da servidume e das corporacións gremiais. Será, sen embargo, a Constitución liberal de 1812, a Constitución da Pepa, a culminación da obra lexisladora das Cortes de Cádiz, cuxo carácter liberal é polo tanto anti-absolutista manifestase no recoñecemento dos principios da soberanía nacional e da separación de poderes.

O REINADO DE FERNANDO VII.

A restauración do absolutismo e o Trienio Liberal (1813-23).A década Ominosa (1823-33).

O regreso de Fernando VII, ”O Desexado” o foi tamén da restauración do absolutismo, inicialmente sen resistencias; sen embargo, a incapacidade das antigas institucións na solución dos problemas favorecerá os pronunciamentos militares (cfr., Juan Díaz Porlier, Lacy, etc.) que se suceden ao largo do Sexenio absolutista ata o triunfo de Riego en 1820, inagurando deste xeito un Trienio liberal.

Durante a denominada “Década Ominosa” (1823-1833) Fernando VII, que non tiña unha opinión antiliberal definida fora do rexeitamento do anticlericalismo, atopou sectarismos no campo absolutista, aglutinados arredor do seu irmán Carlos Isidro. Nestas tensións, de novo, na Casa real española e para asegura-la Coroa a súa filla Fernando VII aboliu a Lei Sálica coa aprobación da Pragmática Sanción.

Durante o reinado de Fernando VII consumouse a Independencias das colonias españolas. As causas da emancipación de América son diversas: a difusión do pensamento ilustrado, a independencia das colonias inglesas, o ideal dunha independencia económica, e a escaseza das tropas españolas no territorio americano (cfr., pronunciamento de Riego). A rebelión tivo dous focos principais de gran peso crioulo os virreinatos de Río da Prata e de Nova Granada.

O REINADO DE ISABEL II.

Moderados e progresistas.

Baixo a rexencia da súa nai Mª Cristina, Isabel II subiu ao trono en 1833, co apoio dos moderados, burgueses e nobles contrarios á participación política das clases populares. A alianza da Coroa cos moderados reflectiuse no Estatuto Real de 1834 (prerrogativas reais e sufraxio moi restrinxido), lei fundamental do Estado con rango de Carta Outorgada. Pola súa parte, os progresistas eran liberais partidarios da modernización social e económica en canto representaban aos sectores urbanos. En 1835 chegou ao poder Mendizábal, quen puxo en marcha unha desamortización (expropiación e poxa de bens eclesiásticos das ordes regulares) que completarían 20 anos despois Espartero e Madoz. O éxito destas intervencións políticas foi parcial; entre os seus obxetivos estaba salda-las débedas da Coroa (cfr., guerra carlista) e investir na modernización do país, mais tamén reduci-lo poder da Igrexa e crear unha clientela política liberal no rural.

Os moderados no poder.

Coa maioría de idade de Isabel II (1843-1868) o liberalismo moderado afianzouse gracias á Constitución de 1845 (prerrogativas reais e sufraxio censitario). Xunto ao grupo social hexemónico da burguesía, o máis numeroso seguiu a ser o campesiñado.

O SEXENIO REVOLUCIONARIO.

A Revolución Gloriosa .A Monarquía de Amadeo I. A Primeira República.

Cara a 1860 o sistema político moderado non era capaz de soluciona-los problemas da sociedade española. Xunto ao liberalismo progresista, apareceron novas ideas arredor do sufraxio universal. Seguindo a tradición intervencionista na política, o exército (Serrano, Prim) iniciou un levantamento que forzou a Isabel II ao exilio coñecido como a Revolución Gloriosa e Septembrina. Ainda que os sublevados de 1868 o eran de distintas tendencias políticas só os progresistas formaron parte do Goberno provisional que convocou Cortes constituintes. A Constitución de 1869 (sufraxio universal masculino e responsabilidade dos ministros ante as Cortes) adoptaba a forma monárquica e como nova dinastía optouse pola Casa Savoia. A Monarquía de Amadeo I de Savoia tivo que lidiar cunha nova guerra carlista, coa emancipación de Cuba e cos enfrontamentos partidarios; neste contexto, incapaz de tomar partido, respecto da primacía do poder civil sobre o militar, abdicou en 1873. Paradóxicamente, unhas Cortes (con pouca representación republicana) proclamará en sesión extraordinaria a República, que tivo entre os seus Presidentes a: Figueras e Pi i Margall, a Salmerón e a Castelar.

O republicanismo herdaba dos liberais progresistas e demócratas a modernización socioeconómica, do socialismo a preocupación social e do anarquismo a liberdade do individuo fronte ao Estado. Dentro do campo republicano, federalistas defendían o goberno autónomo dos territorios e a libre vontade de federarse para formar o Estado. Foi a I República unha experiencia con vixencia dun ano e que remataría cun golpe de Estado (Xeneral Pavía).

A RESTAURACIÓN.

A estabilidade política e o desenvolvemento dos nacionalismos.

A Restauración (borbónica) iniciouse en 1874 coa sublevación en Sagunto de Martínez Campos, quen proclamou a Alfonso XII como rei. O sistema político ideado por Antonio Cánovas fundamentouse na Constitución de 1876 (soberanía compartida rei e Cortes). A novidade dunha alternativa pacífica no goberno estaba garantida polo bipartidismo conservador /liberal. Xunto a Cánovas salienta o liderazgo de Sagasta. Consolidado, deste xeito, o novo rexime, entre a morte de Alfonso XII e a maioría de idade de Alfonso XIII a raiña Mª Cristina Habsburgo exerceu (1885-1902) unha rexencia reformista; así, a reforma electoral incluírá o sufraxio universal masculino, malia o temor a que as reformas derivaran en revolución por mor do malestar social crecente e expreso polos intelectuais rexeneracionistas como Joaquín Costa. Namentras, o nacionalismo en Cataluña e no País Vasco na procura da súa identidade cultural e lingüística apoiouse nunha burguesía que reinvindicaba políticas proteccionistas para a súa industria; utras rexións con desenvolvemento nacionalista foron Galicia e Valencia

En canto á política exterior, a guerra de Cuba incentivada polos EEUU (liberdade de comercio para os productos coloniais) amosou desde 1895 que España vivía nunha profunda crise. Coa entrada na guerra de Norteamérica (afundimento do Maine) en 1898, España terminará por recoñecer (Paz de París) a independencia de Cuba e Filipinas, así como a tutela norteamericana de Puerto RicoV

Crea un blog o un sitio web gratuitos con WordPress.com.
Entries y comentarios feeds.