Jaime Balmes y Urpià

marzo 14, 2010 en 4:14 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- Jaime Balmes y Urpià

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un filósofo e teólogo catalán. Ademáis de apoloxista, sociólogo e político. É unha das personalidades máis interesantes da primeira mitade do s. XIX español, é un filósofo orixinal sen estar encerrado en ningunha escola.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Vic (Cataluña) o 28 de agosto de 1810 e faleceu en Barcelona o 9 de xullo de 1848.
ORIXE FAMILIAR.-
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Estudou nun seminario de Vic, e doctorouse en teoloxía na Universidade de Cervera.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Instálase en Barcelon, e publica “Consideraciones políticas sobre la situación” que tivo certo éxito. Viaxa por Inglaterra e Francia.En 1845 trasladouse a Madrid onde funda o xornal «El Pensamiento de la Nación».

Xeralmente a filosofía de Balmes é entendida meramente como “filosofía do sentido común”, cando en realidade se trata de algo bastante máis complexo. Balmes divide a verdade en tres clases irreductibles, si ben falamos da misma cal si só foera unha. Éstas son as verdades subjetivas, as verdades racionales e as verdades obxectivas. Para Balmes non existe a posibilidade de dudar de todo: facendo afirmación tal, olvidamos que hai unha serie de reglas do pensar que admitimos como verdades para poder dudar.É imposible un auténtico escéptico radical, pois non existe a duda universal. 

Por elo, Balmes defende que a metafísica non debe sosterse soamente sobre unha columna, senon sobre tres que se corresponden coas tres verdades: así, o principio de conciencia cartesiano, o “cogito ergo sum“, é unha verdade subxectiva, mentres que o principio de non contradicción aristotélico é verdade racional. Finalmente, o sentido común, o instinto intelectual (tal vez sea “instinto intelectual” un término máis específico que “sentido común”) preséntanos a chamada verdade obxectiva. É imposible encontrar unha verdade común aos tres principios.

Balmes morreu de tuberculose.

IDEOLOXÍA.-
PRODUCCION LITERARIA.-

  • Filosofía fundamental
  • Filosofía elemental
  • El criterio
  • La religión demostrada al alcance de los niños
  • Cartas a un escéptico en materia de religión
  • Observaciones sobre los bienes del clero
  • El protestantismo comparado con el catolicismo en sus relaciones con la civilización europea
  • Consideraciones políticas sobre la situación de España
  • «Vindicación personal»

Antonio Maura y Montaner

marzo 14, 2010 en 4:10 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- Antonio Maura y Montaner

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político español.
COORDENADAS VITAIS.- Nado en Palma de Mallorca o 2 de maio de 1853 e finado en Torrelodones, Madrid, o 13 de decembro de 1925.
ORIXE FAMILIAR.- Era orixinario dunha familia da pequena burguesía, foi orfo de pai cando só tiña 13 anos.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Cursou o bacharelato no Instituto de Palma de Mallorca, e en 1868 trasladouse a Madrid para cursar estudos de Dereito.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Iniciouse na vida política nas filas do Partido Liberal conseguindo a súa primeira acta de deputado por Mallorca en 1881 durante o primeiro gabinete liberal da Restauración, presidido por Sagasta. En 1886 ocupa o cargo de vicepresidente do Congreso. En decembro de 1893 é designado con Sagasta ministro de Ultramar. Apartado voluntariamente do escenario político por un certo tempo, en 1895, de novo con Sagasta, ocuparase do Ministerio de Graza e Xustiza ata que a insurrección cubana provoca a caída dos liberais. Cando o grupo liberal disidente se escinde, Maura asumirá a súa dirección, ata que un acordo con Silvela en 1902 o incorpore ó Partido Conservador. Foi ministro da Gobernación no gabinete que presidiu Francisco Silvela en 1902 e que presentaría por vez primeira ás Cortes a Lei de Bases de Reforma da Administración Local. Tras a demisión de Silvela, Maura convertirase no líder do Partido Conservador. En 1903 formaría o seu primeiro goberno. Tras dimitir deste cargo, durante a etapa liberal Maura exerceu a xefatura da oposición, presidindo o goberno máis longo do réxime constitucional do reinado de Alfonso XIII. Durante a Primeira Guerra Mundial, Maura fixo campaña activa a favor da neutralidade española, cos seus sonados discursos. Cando foi chamado de novo para asumir a xefatura do Goberno, impuxo condicións para o seu regreso. Presidiría o Goberno en 1918 e, de novo, en 1922, volvería a estar á fronte dun gabinete de concentración. Durante a ditadura de Primo de Rivera manteríase á marxe dedicado a redactar as súas memorias.
IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Conservador.
PRODUCCION LITERARIA.-

Manuel Pando Fernández de Pinedo (MARQUÉS MIRAFLORES)

marzo 14, 2010 en 4:07 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- Manuel Pando Fernández de Pinedo

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Marqués de Miraflores e de Pontejos, Conde de Villapaterna e da Ventosa, Señor de Villargarcía del Pinar e de Miraflores, foi un político, diplomático e historiador español.
COORDENADAS VITAIS.- Nado en Madrid en 1792 e falecido na mesma cidade o 20 de febreiro de 1872.
ORIXE FAMILIAR.- O Marqués era o segundo fillo do influínte vizcaíno Carlos Pando y Álava, que formaba parte da camarilla do futuro Fernando VII.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Aos nove anos foi paxe do rei Carlos IV, pero ao morrer o seu irmán maior, convertiuse no herdeiro do título e do maiorazgo familiar. De xoven dedicouse ao estudo da agricultura e a industria.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Durante a Guerra da Independencia participou no Levantamento do 2 de maio. En 1820, como parte da Milicia Nacional, participou en diversas accións co xeneral Rafael Riego, retirándose en 1822, e evitando as persecucións da chamada Década Ominosa (1823 – 1833).

Foi embaixador de España en Londres en 1834 durante a Regencia de María Cristina de Borbón sendo un dos artífices da Cuádruple Alianza. En 1838 foi embaixador en París. Foi nomeado durante pouco máis dun mes Presidente do Consello de Ministros en 1846, pero a convulsión dos primeiros días derribaron o seu goberno en favor de Ramón María Narváez. Posteriormente foi Ministro de Estado en 1851, e de novo Presidente do Consello en 1863. Pouco antes da Revolución de 1868 foi Presidente do Senado.

Foi membro da Real Academia da Historia.

IDEOLOXÍA.-
PRODUCCION LITERARIA.-

  • Apuntes histórico-críticos para escribir la historia de la revolución de España, desde el año 1820 hasta 1823 (1834).
  • Documentos a los que se hace referencia en los apuntes histórico-críticos sobre la Revolución de España (1834).
  • Memorias para escribir la historia contemporánea de los siete primeros años del reinado de Isabel II. (1843)
  • Luis Felipe de Orleans, último Rey de los franceses y su época (1851).
  • Pedro Téllez Girón, Príncipe de Anglona (1851).
  • De la reforma de la Constitución de 1845 verificada en 1857 y del Proyecto de Ley proponiendo la supresión de sus artículos 18 y 28 de aquella reforma (1864).
  • Vida política del marqués de Miraflores, escrita por él mismo (1865).
  • España antes y después de 1833. (1868)
  • Francisco Javier Istúriz y Montero (1871).

Ramón María Narváez y Campos

marzo 14, 2010 en 4:05 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- Ramón María Narváez y Campos

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político e militar español.
COORDENADAS VITAIS.- Nado en Loja (Granada) o 5 de agosto de 1800 e falecido en Madrid o 23 de abril de 1868.
ORIXE FAMILIAR.- Fillo de José María Narváez y Porcel, 1er conde de Cañada Alta, e María Ramona Campos y Mateos, tivo un irmán chamado José Narváez y Campos, 2º conde de Cañada Alta.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- A súa carreira militar comezou no rexemento de Gardas Valonas en 1815, e en 1822 serviu baixo o mando de Francisco Espoz y Mina en Cataluña, onde sería apresado polas tropas dos Cen Mil Fillos de San Luís. Permaneceu en Francia até 1824. Tras rexeitar calquera tipo de cargo durante o Reinado de Fernando VII de España, incorporouse en 1834 ao lado dos isabelinos durante as Guerras Carlistas.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Durante 1837 encárgaselle o mando das reservas andaluzas para expulsar aos carlistas de Castela, e durante esta campaña nace unha forte enemistade co xeneral Espartero. A súa grande habilidade militar e a súa ideoloxía liberal fixeron que tanto progresistas como moderados pretendesen que se incorporara aos seus partidos. A pesar de isto tivo que exiliarse despois de presidir xunto co xeneral Córdoba unha xunta de oposición a Espartero. Permanecería en París durante os tres anos que durou a Rexencia.En 1843 regresaría a Valencia, e o 23 de xullo dese mesmo ano, derrotaría as tropas esparteristas de Seoane en Torrejón de Ardoz, preto de Madrid; por esta vitoria sería ascendido a tenete xeneral. En novembro é vitima dun atentado en Madrid do que consegue sobrevivir.

Ao rematar a Rexencia de Espartero, a maioría de idade de Isabel II en 1844, foi nomeado presidente do goberno e converteuse nun dos impulsores da Constitución de 1845. O 26 de novembro de 1847 Isabel II premia a súa lealdade concedendolle o Ducado de Valencia con Grandeza de España. En 1851 presentou a súa dimisión, pero tras o golpe de Leopoldo O’Donnell foi chamado de novo para formar goberno en 1856. Entre 1856 e 1868 presidiu tres gabinetes ministeriais, dende os cales exerceu unha política represiva contra calquera manifestación revolucionaria. Tras a súa morte produciuse a Revolución de 1868, que derrocaría a Isabel II.

IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Liberal.
PRODUCCION LITERARIA.-

Evaristo Pérez de Castro

marzo 14, 2010 en 4:00 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- Evaristo Pérez de Castro

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político español.
COORDENADAS VITAIS.- Nado en Valladolid en 1778 e falecido en Madrid en 1848.
ORIXE FAMILIAR.-
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- 
CURRICULUM PROFESIONAL.-  Foi deputado nas Cortes de Cádiz, onde tivo un papel activo ao reclamar a soberanía nacional para as mesmas trala invasión napoleónica. Foi enviado como extraordinario en Lisboa en 1809-10, e a xunta de goberno comisionouno para ir a Bayona a entrevistarse con Fernando VII, cautivo de Bonaparte. Foi deputado a Cortes en 1814, e entre 1817 e 1820 ministro de España nas cidades hanseáticas. Como Ministro de Graza e Xustiza durante o Trienio Liberal decretou a amnistía do 23 de abril de 1820, que permitiu o regreso a España dos afrancesados. Trala década ominosa e o falecemento do rei, volveu á diplomacia.Coa promulgación da Constitución de 1837 evoluiu cara a posturas moderadas. En momentos particularmente turbulentos, a raíña rexente María Cristina chamouno para encomendarlle a presidencia do Consello de Ministros, , á fronte dun gabinete que combinaba moderados e progresistas.Estivo un ano e medio á fronte do goberno.  Baixo o seu mandato, Baldomero Espartero firmou no seu nome e no da rexente o Convenio de Oñate, que puxo fin á Primeira Guerra Carlista.

O goberno de Pérez de Castro promulgou unha lei electoral que creaba pequenos distritos. A aprobación desta lei dividiu a sociedade política da época e terminou coa renuncia da rexente María Cristina, por non avirse a negar a súa sanción da lei. Con Espartero encumiado como rexente, Pérez de Castro emigrou a Francia e non regresou até a súa caída en 1843.

IDEOLOXÍA.- Pertencía ao Partido Moderado.
PRODUCCION LITERARIA.-

Javier de Burgos y del Olmo

marzo 14, 2010 en 3:55 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- Javier de Burgos y del Olmo

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA 

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político, periodista, dramaturgo e traductor español.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Motril, Granada, o 22 de outubro de 1778 e faleceu en Madrid o 22 de xaneiro de 1848.
ORIXE FAMILIAR.- De familia noble aínda que non acaudalada estaba destinado a servir á Iglexa.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Pronto abandoou os estudos relixiosos en Granada, trasladándose a Madrid para adicarse aos estudos de xurisprudencia. Coa invasión napoleónica pasou ao seu servizo ocupando en Andalucía distintos cargos. Dada a súa condición de afrancesado, en 1812 trasladouse a París onde completou a súa formación mediante o estudo das obras dos clásicos.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Retornou a Madrid en 1819 e en 1822 foi nomeado director de El Imparcial, periódico alrededor do cal se reunieron os afrancesados portadores das novas ideas. A súa labor como periodista compagxinábase cunhan labor como escritor, destacando a súa Biografía universal antigua y moderna. De 1827 a 1833 desempeñou distintos cargos de importancia na Administración. En 1833, ao comenzo do reinado de Isabel II, baixo a rexencia de María Cristina de Borbón, foi nomeado Secretario de Estado de Fomento baixo o ministerio de Cea Bermúdez e foi nese cargo no que estableceu a división territorial por provincias, baseándose nos planteamentos do Novo Réxime pero tomando como base a antiga división en reinos de España. O decreto foi aprobado o 30 de novembro e o 22 de dicembro de ese mismo ano foi nomeado Ministro de Facenda. Foi senador e conselleiro real e en 1846 co primero goberno de Narváez ministro da Gobernación, cargo que deixou nese mismo ano ao ser nomeado Francisco Javier de Istúriz ao fronte do goberno.Durante os seus últimos años volveu a cultivar a poesía e ademáis da revisión da traducción de Horacio escribiu poesía de circunstancias sendo de destacar unha canción fúnebre á morte da raíña Isabel de Braganza, unha oda ao casamento do rei Fernando VII con María Cristina de Borbón.
IDEOLOXÍA.-
PRODUCCION LITERARIA.-

  • Biografía universal antigua y moderna
  • Oda a la Razón y Al porvenir
  • Los tres iguales
  • Anales del reinado de Doña Isabel II

José María Calatrava y Martínez

marzo 14, 2010 en 3:53 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- José María Calatrava y Martínez

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político e xurista español.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Mérida en 1781 e faleceu en Madrid en 1846.
ORIXE FAMILIAR.-
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Estudou Dereito en Sevilla.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Cando estallou a guerra fronte aos franceses, participou moi activamente en contra da ocupación militar desde a unta Suprema de Extremadura, onde foi elexido deputado en 1810 en representación de Badaxoz, participando de forma importante nas Cortes de Cádiz. Tras a restauración absolutista foi preso e encarcelado en Melilla ata que é amnistiado con ocasión da chegada ao poder dos liberais, sendo nomeado maxistrado do Tribunal Supremo e desde 1822 ata 1823, Ministro de Graza e Xusticia. O fin do Trienio liberal supuxo o seu exilio en Portugal, Inglaterra e Francia, xunto ao seu irmán, Ramón María de Calatrava. Coa morte de Fernando VII e a chegada da Rexencia de María Cristina regresa a España e tras o Motín de la Granja de San Ildefonso é nomeado Presidente do Consello de Ministros, en substitución de Francisco Javier de Istúriz encargando a carteira de Facenda a Mendizábal para que completara a reforma da facenda pública. En 1837 cesa como Presidente en beneficio de Eusebio Bardají Azara.  
IDEOLOXÍA.- Pertencía ao partido liberal.
PRODUCCION LITERARIA.-

José María Calatrava y Martínez

marzo 14, 2010 en 1:51 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- José María Calatrava y Martínez

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político e xurista español.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Mérida en 1781 e faleceu en Madrid en 1846.
ORIXE FAMILIAR.-
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Estudou Dereito en Sevilla.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Cando estallou a guerra fronte aos franceses, participou moi activamente en contra da ocupación militar desde a unta Suprema de Extremadura, onde foi elexido deputado en 1810 en representación de Badaxoz, participando de forma importante nas Cortes de Cádiz. Tras a restauración absolutista foi preso e encarcelado en Melilla ata que é amnistiado con ocasión da chegada ao poder dos liberais, sendo nomeado maxistrado do Tribunal Supremo e desde 1822 ata 1823, Ministro de Graza e Xusticia. O fin do Trienio liberal supuxo o seu exilio en Portugal, Inglaterra e Francia, xunto ao seu irmán, Ramón María de Calatrava. Coa morte de Fernando VII e a chegada da Rexencia de María Cristina regresa a España e tras o Motín de la Granja de San Ildefonso é nomeado Presidente do Consello de Ministros, en substitución de Francisco Javier de Istúriz encargando a carteira de Facenda a Mendizábal para que completara a reforma da facenda pública. En 1837 cesa como Presidente en beneficio de Eusebio Bardají Azara.  
IDEOLOXÍA.- Pertencía ao partido liberal.
PRODUCCION LITERARIA.-

José Canalejas Méndez

marzo 14, 2010 en 1:49 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS 

NOME DO ACTOR.- José Canalejas Méndez

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA 

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un avogado e político rexeneracionista e liberal progresista español.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Ferrol, A Coruña, o 31 de xullo de 1854 e faleceu en Madrid o 12 de novembro de 1912.
ORIXE FAMILIAR.- Era fillo do enxeñeiro dos ferrocarris José Canalejas e Casas con María del Amparo Méndez Romero.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Cursou o bacharelato en Madrid no Instituto de San Isidro e obtuvo as licenciaturas de Dereito en 1871 e de Filosofía en 1872 na Universida Central de Madrid e o grao de doctor en ambas facultades. En 1873 era auxiliar de cátedra, pero fracasou en dúas oposicións a cátedra, polo que abandoou a enseñanza.
CURRICULUM PROFESIONAL.- Cando se produxo a Restauración borbónica abandoou as ideas republocanas para incorporarse ao Partido Liberal de Sagasta, dirixido á sazón por Cristino Martos e co que participou nas eleccións de 1881 sendo elixido deputado por Soria.Durante a Rexencia, sempre en gobernos presididos por Sagasta, foi ministro de Fomento e ministro de Graza e Xustixa entre no 1888 e no 1890, ministro de Facenda entre finais de 1894 e princupios de 1895 e, ministro de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas en 1902, departamento desde o que impulsaría a creación do Instituto del Traballo. Posteriormente, durante o reinado de Alfonso XIII volvería a ocupar estes últimos cargos.

Aos 43 anos, e despois de ser ministro, loitou, coma un soldado máis, preocupado pola situación na Cuba e acadou a Cruz do Mérito Militar con distintivo vermello. Unha vez terminada e perdida a guerra, en 1902 fundou o seu propio partido, o Liberal-Demócrata, destacándose como cabeza dunha corrente esquerdista que defendía ideas democráticas e de separación da Igrexa e o Estado.

Tras unificar transitoriamente as diversas correntes que pugnaban no interior do liberalismo, foi Presidente do Consello de Ministros entre 1910 e 1912, periodo no que habería de presidir ata tres gobernos desde os que impulsou un programa de reformas: aboliu a Contribución de Consumos, estableceu o servizo militar obligatorio e limitou a instalación de órdes relixiosas (Ley del candado).

Foi asasinado o 12 de novembro de 1912 polo anarquista Manuel Pardiñas Serrano.

IDEOLOXÍA.- Era simpatizante do Partido Demócrata Progresista e de ideas republicanas, pensamento que abandoou para incorporarse ao Partido Liberal de Sagasta. En 1902 fundou o seu propio partido, o Liberal-Demócrata.
PRODUCCION LITERARIA.-

Antonio Cánovas del Castillo

marzo 14, 2010 en 1:47 pm | Publicado en 2ª trimestre, Fichas graficas de personaxes históricos | Deja un comentario

FICHA BIOGRAFICA DE PERXONAXES HISTÓRICOS

 NOME DO ACTOR.- Antonio Cánovas del Castillo

CIRCUNSTANCIAS HISTÓRICAS.-
RESEÑA BIOGRAFICA

Fontes bibliográficas

e

recursos web.-

wikipedia

IDENTIDADE.- Foi un político e historiador español. Presidente do Consello de Ministros de España durante a maior parte do último cuarto do s. XIX.
COORDENADAS VITAIS.- Naceu en Málaga o 8 de febreiro de 1828 e faleceu en Mondragón (Guipúscoa) o 8 de agosto de 1897.
ORIXE FAMILIAR.- Foi fillo de Antonio Cánovas García, maestro nado en Orihuela, Alicante, e de Juana del Castillo y Estébanez, filla de Juan José del Castillo, e prima irmá de Serafín Estébanez Calderón, o escritor.
ESTUDIOS E FORMACIÓN.- Compaxinou os estudos coa súa afición poa historia.
CURRICULUM PROFESIONAL.- En 1854 iniciaba a sñua carreira política e uníase a Leopoldo O’Donnell, artífice da revolución do 54 proclamada co «Manifiesto de Manzanares», escrito polo propio Cánovas. Membro da Unión Liberal, foi elixido Deputado por Málaga para as Constituíentes e, á caída de O’Donnell, Gobernador Civil de Cádiz. Foi ministro de Gobernación en 1864 e de Ultramar en 1865 durante o reinado de Isabel II antes de proclamarse a Primera República.Trala Revolución de 1868 e fin da monarquía borbónica encárgase de preparar a volta do que sería Alfonso XII fillo de Isabel II. En 1874 tras o pronunciamento en Sagunto do xeneral Martínez Campos e a proclamación de Alfonso XII como rey, encárgase de idear o sistema da Restauración, sendo o redactor do manifiesto de Sandhurst, en 1874. Propón un sistema bipartidista onde os fraudes electorais periódicos, apoiados non caciquismo facían posible a alternancia no poder, como medio de disipar tensións. Así accedeu sete veces ao cargo de Presidente del Consello de Ministros de España con Alfonso XII.
IDEOLOXÍA.- Era o máximo dirixente do Partido Conservador.
PRODUCCION LITERARIA.-

  • La campana de Huesca 
  • Historia de la decadencia de España desde Felipe III hasta Carlos II
  • Bosquejo histórico de la Casa de Austria en España
  • Discurso sobre la nación 
  • Estudios del reinado de Felipe IV
  • Criterio histórico con que las distintas personas que en el descubrimiento de América intervinieron han sido después juzgadas 
  • Historia General de España
  • Discursos parlamentarios /
Página siguiente »

Blog de WordPress.com. | El tema Pool.
Entradas y comentarios feeds.

Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.